Ne bir ilk nede bir son,

......Bu yazı ne bir ilk ne de bir son tam orta yerinden olsun istedim hayatın.Birşeylere başlarken hep tanıtıcı, umutlu yol belirleyen bir yazı ile başlamışımdır. Yine buna benzer mesaj dolu vurucu bir yazı ile son vermişimdir. Oysa ne ilki o kadar önemli ne de sonuncusu o kadar etkileyici değilidir. Hep ortada olanlar -yaşananlardır önemli olan.
Yazarken iz bırakmakmıdır amacım yoksa içeride bireken ,taşmak isteyen bir vıdı vıdı yığını mı ? Belki hiç biri ! Genellikle iç sesi sakinleştiren eğiten bazan de yüreklendirip isyan ettiren bir ayıklama süreci bu. İşte bu denli bencil bir neden yazmama sebeb. Bir o kadar da tanıdık herkes için. Bir yandan baktıkça aynı ızdırapla kıvranan o kadar çok insan görmek acı mı veriyor yoksa rahatlama mı insana ? Hiç değilse ayırt edip aptallık olana aptallak demek istiyorum. Bu kadarını hak etmiyor mu dünyaya gelmiş olmam.
.....Dün bütün gün müthiş bir aptallıkla boğuşmak zorunda kaldım.İşim gereği yirmi kadar sözleşme ye altmış kez adımı ,adresimi yazdım ve imzamı attım. Düşünebiliyormusunuz ki sözleşmem hep aynı mercii ile. Üstelik kendimi tanıtmak içinde herbirine beş altı evrak daha ekledim.Hala mı tanımıyor beni bu devlet ? Hemen her gün her birimize tehdit,taciz, ve tecavüz içerisindeyken ,demez mi ki maktul, mağdur budur,kendisini tanırım ve hatta annesi babası da yabancım değildir.
Neyse daha fazka uzatmayayım , az daha yazarsam ilk günden blogumu genel ahlaka uygunsuz diye işaretleyeceksiniz.Eminim bunla yarıştıracak yüzlerce aptallık hikayeniz mevcuttur. Eee peki hayat nerde ? İşte burda ! Her aptallığa rağmen yaşamak isteyen, direnen bilincim de.